Het is inmiddels tien jaar geleden dat Lambert op ons podium stond. Wie er schuilgaat achter zijn kenmerkende Sardijnse masker blijft nog steeds een mysterie. Wat wél vaststaat, is dat zijn filmische postklassieke muziek al meer dan een decennium moeiteloos stand houdt. Sinds zijn debuut in 2014 bouwt de Duitse pianist en componist gestaag aan een eigen universum van spaarzame pianocomposities met invloeden van minimal music, jazz en zelfs subtiele popstructuren. Het is een wereld waar onder meer Hania Rani, Joep Beving, Nils Frahm en Ólafur Arnalds geestesgenoten zijn.
Met zijn nieuwe album I AM NOT LAMBERT (2026) breekt hij zijn eigen mythe open en stelt hij de vraag scherper dan ooit: wie is Lambert eigenlijk? Voor het eerst treden stemmen nadrukkelijk naar voren en wordt zijn muziek expliciet songgericht, zonder zijn kenmerkende minimalistische precisie en repetitieve spanningsbogen los te laten. De composities balanceren tussen intimiteit en weidsheid, maar worden nooit decoratief. Een subtiel gevoel voor ritme weeft alles samen.
Live vertaalt zich dat in geconcentreerde sets waarin masker of geen masker bijzaak wordt: stilte, dynamiek en nuance dragen evenveel gewicht als virtuositeit. Geen spektakel, des te meer intensiteit.
Jean-Michel Blais (CA)
Jean‑Michel Blais combineert neoklassiek, minimalisme en avant‑garde; sinds Il (2016) volgt hij zijn eigen weg. Live: geen spektakel, des te meer intensiteit.