Een kind in het midden — slapend, stil.
Daaromheen een koor dat zich wijdt aan het naderende ritueel:
het kind moet worden geofferd, de rede moet het winnen van het mededogen,
de gemeenschap moet worden gered door het offer.
Dan ontwaakt het kind. Het spreekt, het stelt vragen, het beschuldigt:
Wat is de waarde van een samenleving die gelooft dat zij voor haar voortbestaan
de brute uitsluiting van anderen nodig heeft?
Waar komt de drang vandaan om samenleven te organiseren als een volkstuintje?
Vanuit een archaïsche, fundamentele situatie werpt Arad Dabiri een blik op de huidige staat van humanistische waarden in de wereld.
Rijk aan associaties voert de tekst langs mythen zoals die van de Hof van Eden,
om te laten zien dat de mens pas zal slagen in het scheppen van een aards paradijs
wanneer hij dit vreedzame oord voor zich ziet als een plek voor iedereen — zonder grenzen.
LEVEN, LIFEHAYAT!
LEBENLIFEHAYAT! is een lang gedicht,
een langverwachte kreet van protest in een wereld die al in brand staat,
maar waarin ook de vonk van hoop is ontstoken,
waarin de zoektocht naar toekomstige verhalen al is begonnen:
een nieuw begin, een frisse start, een herstart.
Het nieuwstedelijk maakt deel uit van ‘Future Narratives for Planet Earth’ - een Europees netwerk van theaterhuizen die samenwerken om nieuwe verhalen te ontwikkelen over de relatie tussen mens ennatuur. Het belangrijkste doel van het project is om de toekomst opnieuw te zien als een ruimte volmogelijkheden. Binnen ‘Future Narratives’ worden 7 nieuwe theaterstukken gemaakt die in Leuven gepresenteerd worden op Shakespeare is dead.
Duits gesproken, met Engelse/Nederlandse boventiteling
onderdeel van Warm Alarmonderdeel van Shakespeare is dead festival