Als wij terugblikken op ons leven, denken wij meestal aan wat we door de jaren heen opgebouwd hebben aan status, kennis, bezit, goedheid, familiebanden enz. Het zijn zaken waaraan we gehecht zijn geraakt en die we willen vasthouden en mogelijk nog verder uitbouwen. Maar het leven zelf dwingt ons om te aanvaarden dat het niet altijd loopt zoals we gepland hadden; we worden geconfronteerd met tegenslagen, lijden en verdriet. Het leven dwingt ons om los te laten, om afscheid te nemen. Met als finaal sluitstuk het stervensproces. Dan wordt pijnlijk duidelijk dat hoe meer wij gehecht zijn, hoe moeilijker het wordt om los te laten.

Kunnen wij hieruit afleiden dat het leven zelf ons aanspoort om ook vrijwillig los te laten? Is dat ons leerproces? Een leerproces voor de aandachtige en onderzoekende mens? Herkennen we deze aansporing als een roep, vanuit ons diepste innerlijke zijn?

Maar dan rijst de vraag: hoever willen, hoever kunnen wij gaan in dit proces van vrijwillig loslaten? Een vraag die leidt naar de essentie van ons bestaan, naar het “ene nodige”.

Graag willen we hier dieper op ingaan tijdens onze lezingavond.