Wanneer omwille van oorlog, opwarming, opstandige AI en gender-mislabeling, de leefomstandigheden op aarde steeds onmogelijker dreigden te worden, werd in 2060 besloten om een nederzetting-ruimtestation op Mars te bouwen.
Vier jaar later wordt een team van wetenschappers (samen met een duizendtal bevruchte eicellen) naar Mars gestuurd om daar de menselijke beschaving vanaf de grond opnieuw op te bouwen. Wanneer echter, het viertal aankomt op Mars en ze uit hun vriescel ontwaken, ontvangen ze het bericht van op aarde dat er ondertussen een betere planeet gevonden is voor de herstart van de beschaving en dat hun missie niet meer belangrijk is. Maar hun tocht naar Mars was een one- way ticket.
Hier zitten ze dan.
Een onmogelijke planeet ontvlucht voor … een zinloos bestaan. Wachtend op Godot, maar tenzij Godot een ruimteschip heeft, gaan ze heel lang moeten wachten. Het viertal tracht er desondanks toch het beste van te maken en de grondbeginselen van een nieuwe maatschappij op poten te zetten.
Al snel wordt duidelijk dat het compleet herdefiniëren van een nieuwe maatschappij in praktijk toch net iets minder evident is dan ze in theorie dachten. Baseren ze zich op het verleden, proberen ze werkelijk iets nieuws? Is een utopia een utopie? Kunnen uit het verleden behaalde bevindingen werkelijk wijsheid bieden voor de toekomst of zijn we gedoemd om altijd weer dezelfde fouten te maken, ongeacht op welke planeet we ons bevinden?